Sakarya Dağcılar topluluğu

Yolculuk

Eşim Tülay, Dağcılık Federasyonun ileri kaya eğitimi için Niğde’nin Demirkazık köyündeydi.   Ben de hem dağcılık şenliğine katılmak, hem de  bir iki zirve denemesi için oraya gitmeye karar verdim. Aklımda öncelikle Büyükdemirkazık dağı vardı. Yıllardır orası hakkında duyduklarımın beni heyecanlandırıyor, bir an önce bu dağa tırmanmak istiyordum.

1. Gün 

Saat 9;30 da kalkacak Çamardı minibüsünü beklerken bir grup dağcı geldi. Akdeniz Üniversitesi’ndenmişler. İçlerinden bir tanesi ben Bursa’danım deyince bir baktım dağcılığa ilk başladığım arkadaşlarımdan Evrim. Aküdak’lı çocuklarla Demirkazık köyünden Kapuzbaşı’na kadar sürecek bir geçiş yapmak için buraya gelmişler. 

Onların grup biraz daha bekleyeceği için İzmir’den gelen başka bir grupla minibüs tutarak köye doğru yola koyulduk. Bu grup Marla dağcılık başta olmak üzere İzmir’den birkaç derneğe mensup onbir kişiden oluşuyordu.  

Dağ evine vardığımızda şenlik başlamak üzereydi. Eşimi bulup şenliğe beraber katıldık. Dağcılık camiasından çok sayıda eski ve yeni dağcıyı buluşturan güzel bir organizasyondu. Tören bittikten sonra Çımbar vadisindeki eğitim alanına gittik. Çımbar vadisi görsel olarak çok güzel olup, kaya tırmanışı için binlerce güzergaha sahiptir. Çok kayalık olmasına rağmen kendine has bitki örtüsü de vardır. Köylü çocukları bizim çıkmayın oralara uyarılarımıza rağmen kaya tepelerine çıkıp adaçayı topluyorlardı.  

Her kayanın başında bir grup iniş çıkış çalışması, yaralı indirme tatbikatı yapıyordu. Manzara dağcılık adına güzeldi.

Vadi içine kısa bir gezi yaptım, dönüşte baktım Evrim’lerin grup. Kamp atmak için vadinin üst kesimlerine gidiyorlarmış. 

Dağ evindeki öğle yemeğinden sonra tekrar Çımbar vadisine girdim. Altı yedi yıl önce vadinin sağ kolundan geçip Küçükdemirkazık dağına gitmiştik. O zamandan beri sol kolunu da merak etmekteydim. Eğitmenler o kol da  Tekepınarı’na çıkar deyince kısa bir tur için yola çıktım.  

Çımbar’ın bu kolu yüksekliği yüzlerce metreye ulaşan dev kaya bloklarının arasından geçiyor.  Bu yüksekliğe rağmen genişlik yer yer bir iki metreye düşüyor. İnsanı ürperten  az rastlanacak müthiş bir manzara. Dağcılık yapmıyor bile olsanız bu manzaraları mutlaka görmelisiniz.  

Bir süre sonra yolu kesen kayaya rastladım, üstünden aşmak zor gözüküyordu. Biraz arayınca altından arkasına uzanan deliği buldum. Yolu kapatan tüm örümcek ağlarını da bozmak zorunda kalarak kayanın arkasına geçmeyi başardım.  

Bu noktadan sonra genişleyen vadide bir süre yürüdükten sonra  derede akan buz gibi suya ulaştım.

Aslında dağın her deresinde su var ama taşların altından aktığından ulaşmanız imkansız gibi. Ancak taş yığını olmayan yerlerde kendilerini gösteriyorlar. Yola çıktıktan iki buçuk saat sonra Tekepınarı’nndaydım. Baktım Evrim’ler her mevsim su bulabileceğiniz, bölgeye de ismini veren pınarın yanına kamp atmışlar.  

Biraz dinlendikten sonra hemen karşılarındaki geçiti aşıp Arpalık düzüne geçtim. Orada da Antalyalı başka bir ekiple karşılaştım. Minibüsle buraya kadar gelmiş kamp atmışlardı. Beşi kadın dokuz kişi olan ekibin amacı sabah Büyükdemirkazık’a gitmekti. Onlar sekiz, dokuz saate zirve yapıp döneceklerini söylese de ben oniki saatten önce dönemezsiniz dedim. Bu ekiple daha da uzun sürmesi kesin gibiydi ama şevklerini de kırmak istemedim.  

Traktör yolundan yürüyerek dağevine döndüm. Gezi dört buçuk saat sürmüştü.  

Akşam ilk dağcılarımızdan ve dağcılığın yayılmasında çok emeği bulunan Faruk hocanın anılarını dinledik. Türk dağcılığının nerelerden geldiğini, ne zorluklar yaşadığını o dönemde çekilmiş fotoğraflar eşliğinde anlattı. Arada Demirkazık’a yaptıkları çıkışı da anlattı. Aklımdan “o insanlar bu imkansızlıklar içinde çıktıktan sonra biz niye çıkamayalım” diye geçirdim.  

Aslında çıkış ve iniş çok zor değildi. Fakat büyük bir boşluk hissi olduğundan her türlü ihtimale karşı ip açıp emniyet almak gerekiyordu. Bir hafta önce gelen arkadaşlarım da ip açmışlardı ve bana da tavsiye etmişlerdi. Burada bulanan bir arkadaşımda ip olduğunu sanıyordum, getirmediğini duyunca hüsrana uğradım. Oraya ipsiz çıkmak ve inmek sorun olabilirdi, dağı bu yüzden gözümde büyütüyordum.   

2. Gün 

Sabah erkenden kalkıp kahvaltı ettik. Bugünkü niyetim Çımbar vadisinin sağ kolundan başlayarak Tekepınarı, Dipsiz göl üzerinden  Apışkar vadisine ulaşmak ve oradan  tekrar  Arpalık düzünden geçerek dağ evine inmekti. Apışkar’dan Arpalık düzüne inen vadiye hiç girmemiştim, merak ediyordum. Kahvaltıda rastladığım Mustafa Kızıltaş hocadan tarif alarak yola çıktım. Gata grubu da Dipsiz göle gitmek için sabah erkenden yola çıkmış. Yolda onları yakalayabileceğimi düşünüyordum. 

Yiyecek olarak birer paket bisküvi, kek, kraker ve toz içecek alarak yola çıktım. Vadideki yol ayrımını az geçmiştim ki arkamdan birinin seslendiğini duydum. Biraz bekleyince beni yetişti. Hamza adlı bu arkadaşın amacı sadece kısa bir geziymiş ama beni görünce peşime takılmış bundan sonra da benimle gelmeyi düşünüyordu. Dağcı değilmiş, buraya başkanın davetlisi olarak gelmiş. Vadi içinde kısa bir gezi yapmayı planlamış ve gezisi kısa süreceği için yanına yiyecek bir şeyde almamıştı. Hızla bir durum muhakemesi yaptım ve kendimce gelmesinde sakınca görmedim. Yemek sorun değildi, yolu bitirecek gücü var gözüküyordu olmasa bile yorulduğu yerden dönebilirdik. 

Vadinin sonuna doğru içinde küçük çocuklarında bulunduğu bir Fransız grupla karşılaştık. Bu kadar erken saatte orda bulunmaları bizi şaşırttı. Tatil yapmayı deniz kenarında öğleye kadar uyumak sananlarla güzel bir tezat oluşturuyorlardı. Rehberleri ile biraz sohbet ettik. Sokulu pınardan yola çıkmışlar, tekrar dönüp oraya gideceklerdi. 

Tekepınarı geçidinde Gata’lı grubun döndüğünü gördük. İçlerinden biri rahatsızlanınca fazla ileri gitmeden dönmeye karar vermişler.  

Onlar geri dönerken biz güzel manzaralar eşliğinde yolumuza devam ettik. Karşımızdan gelen bir dağcı ile ayaküstü sohbet ettik. O da Doğu geçidinden ve Sokulu pınar üzerinden geçiş yapacak grubuna ayak uyduramamış geri dönüyordu. Bir ara bizimle gelmeyi düşünür gibi olduysa da niyetimizi öğrenip vazgeçti.  

Hamza’nın fazla yorulacağını düşünerek Dipsiz göle gitmekten vazgeçip, dere yatağının sağındaki patikaya girdim. Hiçbir yere uğramadan Apışkar’a gidecektim. Biraz gidince Dipsiz göl yolunun başında koyun sürüsünü ve çoban çadırlarını gördük. Bu yükseklikte bunları görüp de yanına gitmemek olmaz deyip yine güzergahı değiştirdik. 

Çobanın biri çadırının dışında uyku tulumunu tamir ediyordu. Dağcılığın Kâbesi sayılan bir yerdeki çobanın da uyku tulumu lüksü olsun artık. Biraz sohbet ettik, patikaları, geçitleri sorduk. Dipsiz göl çok güzel, mutlaka görün, orda da bir grup dağcı var deyince çanta vs.yi yanına bırakıp Dipsizgöl’e gittik. 

Gerçekten de Dipsizgöl görülmeye değer. O kadar susuzluk çekilen yerde bir vaha sanki. Göldeki grup Evrim’lerin grubuydu. O kadar çok karşılaşmıştık ki sizi takip ediyorum diye takıldım. Onların amacı yarın doğu geçidini geçip Demirkazık’a çıkmakmış. Daha sonra da Yıldız tepe geçidinden geçip Yedigöller platosuna ulaşmak.  

Tekrar çobanların yanına döndük. Çoban “ben Küçükdemirkazık dağına iki kez çıktım” deyince Hamza’da buraya kadar gelmişken bir zirve yapma isteği doğdu. Hamza’cım sen bu dağı biliyor musun, adı küçük ama Türkiye’nin en zor dağlarından biri dediysem de illa çıkalım diye tutturdu. Zaten dağın dibine mecburen gideceğiz, orda karar veririz diyerek ikna ettim. Çok emindim ki dağın dibine gidince fikri değişecekti. 

Çobanların yanından ayrıldıktan bir süre sonra yemek molası verdik. Bir yandan da Hamza’nın yanında taşıdığı dürbünle Büyükdemirkazık dağından inenleri seyrediyoruz. Zirveden aşağıya yürüyerek inenleri görünce bana iyice cesaret geldi. Zirve yolunda o dağa göre müthiş sayılacak bir kabalık var, sadece doğu geçidinden bizim tarafa  20 kadar kişi döndü.  

Çobanın yarım saatte gidersiniz demesine rağmen bir saatte Apışkar’a ulaştık. Yemek yediğimiz yerde unuttuğumuz dürbünü almak için geri dönmek de  vakit kaybına yol açmıştı. Apışkar ismi sanırım apış arasından türetilmiş. Çünkü iki Demirkazık’ın tam arasında tersten baktığınızda apış arası gibi duran bir yer. Çok güzel bir noktadır Apışkar, bir ayağınız Büyükdemirkazık’dayken, diğer ayağınız Küçükdemirkazık dağına basar.  Kuzey duvarının da en güzel görüldüğü yerlerden biridir.   

Düşündüğüm gibi Hamza Küçükdemirkazık’ı gördükten sonra tırmanmanın o kadar da kolay ve kısa sürede olamayacağını anladı. Apışkar’dan aşağıya inmeye başladık. Patika özelliğini kaybedip zaman zaman kuru dere yatağına dönüşen zorluca bir yoldu. Ama arazinin yapısı yanlış yere sapmanızı engellediğinden kaybolma riski olmayan güzel bir güzergah. 

Arpalık düzüne giden patikayı kaçırıp yanlışlıkla 200 metre kadar Çımbar’a doğru indik. Çımbar’dan devam etmek daha kolay olabilirdi ama biz Arpalık düzünden gitmeyi istiyorduk. Uzaktan gelen dağcıları Antalyalı grup sanarak bekledik. Onlar da eğitimdeki arkadaşlarının yanına gelen dağcılarmış. Anlaşılmaz şekilde bize ukalâca ve soğuk davrandılar. Küçük dağları biz yarattık havalarındaydılar. Uğur ULUOCAK böyleler için “senin yaptığın işi Avrupalılar 150 yıl önce yaptılar, sen neyin havasını atıyorsun” demişti.  

Tekrar patikaya çıkıp Arpalık düzünde Antalyalı grubun dönmesini bekleyen minibüs şoförünün yanına gittik. Gece onbirde yola çıkmışlar ama hala dönmemişler. Adam merak içindeydi, yarınki servisine yetişip yetişemeyeceği konusunda. Gruptan biri Sokulupınar yönünden geldi. Grupta bulunan bir hanım rahatsızlanınca faaliyet uzamış. O da daha kestirme diye o yandan gelmiş. Fakat adam sözünü bitirmeden diğer yandan da teker teker gelmeye başladılar. Bekleyin beraber ineriz tekliflerini kamp sökmenin uzun süreceğini düşünerek reddettim. 

Daha kestirme olsun diye dağ evine inen traktör yoluna girmeden sağa saparak dik olarak inmeye başladık. Fakat havanın kararması ile zaten belli belirsiz olan patikaları tamamen kaybettik. Bu da bize çok pahalıya patladı. Yarım saatte inebileceğimiz yolu iki saatte zor indik. Gündüz gözüyle görmediğiniz bir yere gece girmek ciddi bir hata. Üstelik yanında ilk defa böyle bir yürüyüşe çıkan biri varsa daha da büyük hata. Bu yüzden kendime çok kızdım. İlk defa bu kadar uzun yürüyen Hamza  kısa molalar vermek zorunda kalsa da tahminimden çok daha dayanıklı çıktı. Gereksiz zaman kaybından başka önemli bir sorunla karşılaşmadan sağ salim menzile ulaştık. Toplam faaliyet 14 saat sürmüştü. 

Kamp alanına yorgun, aç ama son anda hissettiği gerilim yüzünden bir şey yiyemeyecek halde indim. Kendimi yatağa (yani uyku tulumuna) atıp sabah altılara kadar doya doya uyudum. Şaka bir yana doğada ki birkaç saatlik uyku yeterli oluyor. 

3.Gün 

Bu gün eğitim bitiyordu. Çok sayıda dağcı bizim gibi burada kalıp faaliyet yapmayı düşünüyormuş. Bunlardan 20-25 i Büyük Demirkazık dağını denemek istiyordu. Tülay’ın iki arkadaşı da bizimle gelecekmiş. Samsun bölgesinden çok genç sporculardı. Onların sayısı bir anda altıya ulaştı. İp de dahil tüm malzemeleri olması sevindirici bir gelişmeydi. Aramızda bir toplantı yaptık. Bu gün Sokulupınar kamp alanına gidip, yarında zirveyi deneyecektik.  

Dağa çeşitli güzergahlardan gitmek isteyen 30-35 kadar sporcu vardı. Durmadan güzergahlar ve gruplar değişiyordu. Biz tekrar konuşup planımıza sadık kaldık. Ama kendi başımıza denemekten vazgeçip faaliyete  buradan başlayacak gruba Sokulupınar’dan katılmaya karar verdik.  Bu grupta daha önce de Demirkazık’a tırmanmış olan bir eğitmenin olması bizi rahatlatmıştı. 

Sınav sonuçlarının açıklanmasını beklerken Bursa’dan gelen iki dağcı ile tanıştım. Biri Bursa’ya dönecek, diğeri ise Çımbar’dan  başlayıp Sokulupınar’da bitecek bir  Demirkazık geçişi deneyecekmiş. Bu yüzden ana kamp yükünü Sokulupınar’da bırakmak istiyordu. Arpalık düzüne gidecek bir grubun bulduğu traktöre doluştuk. Samsunlu gençlerden ikisi buradan yola çıkacak ekibe katılmaya karar vermiş. Sokulu pınara gelmekten vazgeçmişler. Bursalı Serkan’ da kararını değiştirmiş bizimle gelmeye karar vermişti. Serkan bu kış Demirkazık’a tırmanmış, bir de yaz tırmanışı yapmak istiyordu.  

Sokulupınar kamp alanı arkasında dağlar, bir yanında Karayalak vadisi ve önünde Çamardı’na kadar uzanan düzlükler bulunan hakim bir nokta da kurulmuş. En önemlisi kurumayan su kaynaklarına sahipti.  

Yurt dışından turist getiren firmalar burada kalıcı kamplar kurmuşlar. Turistler bir iki gün burada kaldıktan sonra yürüyerek Yedigöller’deki kamp alanına gidiyor, eşyaları da katırlarla taşınıyormuş. Biz oradayken içinde 8 –10 yaşlarında çocukların da bulunduğu Fransız ve Belçikalı gruplar gelip gittiler. 

Etrafı ve yarın kullanacağımız patikayı incelemek için kısa bir tur yaptıktan sonra akşam yemeğini yiyip yatmaya planladık. Sabah (gece yarısı) birde kalkıp aşağıdan gelen grupla buluşacaktık. Fakat saat on olmasına rağmen gözümüze uyku girmiyordu. Uyumam şart diyerek tuluma girdim ama sanırım toplam bir saat bile uyuyamadım. 

 4. Gün  

Saat birde uyandık ve hareketlilik başladı. Su şişeleri, termoslar dolduruldu. Aşağıdan gelecek grup da yola çıkmıştı, onları beklemeye başladık. Yanımıza gelecekleri yolun önemli bir kısmını görüyorduk. Ortalıkta hiç ışık yoktu. Bunlar yarım saatte gelemezler, bir kahvaltı yapalım dedim. Daha çay suyu kaynamadan yanımızda göründüler. Meğerse hiç lamba yakmadan yıldız ışığında yürümüşler.  

İçlerinden biri rahatsız olmuş, biz dinleneceğiz siz önden gidin dediler. Biz de faaliyetimize başladık. Serkan geçen geldiğinde GPS’sine kayıtlar almış, onların rehberliğinde gidiyorduk.  Bir ara yolu şaşırıp biraz zaman kaybetsek de planladığımız zamanda kızıl çarşağın dibine geldik.

5. Gün 

Tüm yorgunluğuma rağmen sabah beşte kaktım, Tülay’da uyanmış. Birlikte bir Aladağlar’a elveda gezisine çıktık. Yürürken baktım kaslar kötü durumda, iyi dinlenememişim. Arpalık yolunda iki saat kadar gezdikten sonra kampa döndük. Çayı demledik, yine çok zengin bir sofra kurduk. “Zavallı” Çek’ler ise soğuk sandviçle idare ettiler.   

Sofrada dünkü faaliyeti değerlendirirken keşke bir gün daha kalsak diye düşünüyorduk. Derken hadi bir gün daha kalalım dedik. Kalıp Emler zirvesine de çıkalım. İçlerinde acil işi olan bizdik. Kızımın okul kaydı için bir iki gün vaktimiz vardı. Son güne bırakıp riske atmak istemiyordum. Ama bir yandan da dağlar beni çekiyordu. Riske girmeye değer deyip Emler faaliyetini yapmaya karar verdik. Tabii buna en çok Çek'ler sevindi. 

Karayalak vadisi boyunca  yaptığımız yürüyüş sonrası Çelikbuyduran pınarına geldik. Burada her mevsim akan bir pınar var. Buz gibi suyu kayaların arasından çıkıp birkaç metre sonra bir daha çıkmamak üzere kayaların arasına dalıyor.  Pınarın az yukarısında da geçit var. Geçitten tüm yedigöller platosu ve onlarca zirve net bir şekilde gözükmekte. 

Kısa bir yürüyüşün ardından da Emler zirvesine ulaştık. Zirveye çok yakın bir yerde zirveden inen bir grupla karşılaştım, baktım tanıdık geliyorlar. Biri seslendi “abi sen neredesin iki gündür, özlettin kendini. Aaaa baktım Evrim’lerin grup yine karşımda. Yada ben onların karşısında. Dağlar küçükmüş demek. 

Zirveden Demirkazık dağının görünüşü çok ürkütücü. Deftere “önce buraya gelseydim Demirkazık’a çıkacak cesareti bulamazdım” yazdım. 

Zirvede Demirkazık’ın yükseklerinden topladığım kekiklerle yaptığım çayı bisküvi eşliğinde içtik. Özellikle Çek’ler olmak üzere çay herkesin hoşuna gitti. Hatıra fotoğrafı çekiminden sonra koşarak kampa döndük. 

Döner dönmez de kampı toplayıp dağ evine gittik. Dağ evinde soğuk su ile aldığım duşla kendime geldim. 

Gittiğimiz balıkçıda diğerleri birinciyi yemeden benim nasıl oldu da ikinciyi bitirdiğimi soranlara  “ee biz dağdan indik “  dedim. 

Aladağlar’ı görmeden ölmeyin. 

Kenan HAZAR 

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir  

www.sakaryadagcilik.org.     

Bu makaleyi tavsiye et...